|
M
eerderheid gemeenteraad wil parkeergarage De Zeeheld niet redden
Lees het Zeeheldennieuws


De g
emeente wil de parkeergarage niet kopen en wenst de weeffout van Adri Duivesteijn niet te repareren.
Dat is ze niet kwalijk te nemen omdat de meeste raadsleden geen weet hebben van de geschiedenis.

Dus bij deze.

Den Haag, je tikt er tegen en het zinkt



De gemeente had in de jaren ' 90 grote plannen. Er zouden dwarswegen worden aangelegd. Van het blok Amsterdamse Veerkade, Spui, Bierkade zou een flink stuk verdwijnen en vooruitlopend op die ontwikkelingen werd voor veel geld de  metaalhandel Miko uitgeplaatst naar de Radarstraat.


De panden die werden opgekocht om te slopen, ook op andere locaties, werden ondergebracht bij de dienst aangekocht bezit (AB). Die zou de panden beheren tot het moment dat ze gesloopt werden.
En toen bleken al die dwarswegen niet meer door te gaan en werd de ambtenaren verteld dat de dienst aangekocht bezit zou worden opgeheven.
De dienst had net de zaken redelijk op orde en er was expertise in huis om de in gang gezette renovatieprojecten zoals de Van Brakelstraat en Tasmanstraat tot een goed einde te kunnen brengen, dat was tenminste de intentie, tóen nog wel.

Maar na die tijding dat AB opgeheven zou worden, vlogen alle mensen direct naar het bedrijfsleven en bleef er nog slechts een lege huls over en met die paar mensen, de kneuzen zeg maar, die niet elders terecht konden, werd de renovatie van de Van Brakelstraat opgestart en werd er fout op fout gestapeld wat uiteindelijk resulteerde in grootschalige sloop.

En terwijl die parkeergarage van 200 plaatsen in de Prins Hendrikstraat noodlijdend was, wilde Adri Duijvestein die niet aankopen en moest er een parkeerlaag bij de nieuw te bouwen woningen in in de van Brakelstraat  worden aangelegd. De buurtbewoners begrepen er niets van

 

Maar dat die bestaande parkeergarage niet is aangekocht door de gemeente in de Prins Hendrikstraat kwam door het creatieve rekenen van Adri. Hij wilde in de Van Brakelstraat nieuwbouw met verplaatsbare wanden en dat overschreed het budget. Een parkeergarage kwam echter uit een ander potje, daar hoefde hij niemand goedkeuring voor te vragen en dus werd het tekort van die woningen op die nieuw te bouwen garage geprojecteerd en moeiteloos door Adri betaald. Dat die wanden er vervolgens niet zijn gekomen en derhalve die truc niet nodig bleek te zijn geweest, daar kon Adri niets aan doen, want toen lag hij al met Gerard van Otterloo te rollebollen over straat en mochten ze later allebei het veld ruimen. Maar voorlopig zaten we dus nog steeds met die garage in de Prins Hendrikstraat die voor extra overlast zorgde omdat er een autoverhuurbedrijf zijn auto’s daar stalde en de wijk er zelf niets mee was opgeschoten, ergo er flink op achteruitgegaan was, want de mensen zetten die huurauto's allemaal voor de deur in de straat als de garage 's avonds gesloten was.

De Mariaschool op de plaats van de huidige parkeergarage

   

De Mariaschool werd later gebruikt als een hotel voor voor Spaanse gastarbeiders.


La Cicogne, bar en illegale gokgelegenheid. Afgebrand onder verdachte omstandigheden.



bert groothuis rgroothu@wanadoo.nl (16-9-2001):
'het braak liggende deel was een bar annex nachtclub die na een felle brand, samen met het eerste pand om de hoek in de pr. hendrikstraat gesloopt werd. het pand in de pr. hendrikstraat was van de heer/mevrouw albers die hier een bad- en ondermode zaak voerden.'

A.H.Mertens 22-05-2002: 
Het is een publiek geheim dat de brand was aangestoken.
Dit werd later nog eens bevestigd toen de zaak van de hr. Albers op de hoek van de Tasmanstraat ook nog eens door brand werd verwoest.
De winkeliersvereniging had het pand aan de Prins Hendrikstraat 59 aangekocht, de school en later het hotel voor Spaanse gastarbeiders.
Hier werd door de vereniging een parkeergarage gebouwd.
Ieder die voor f 10,- kocht in de straat hoefde geen parkeergeld te betalen.
De Hr. Albers was de penningmeester en na de brand van zijn winkel in steigermaterialen (corsetterie) was hij er met de noorderzon en de kas van de vereniging vandoor.'

En mensen in de Tasmanstraat werden uitgekocht uit hun eigen woningen want dan zou die hele strook gerenoveerd worden. De oneven zijde en dan konden ze hun huis na renovatie terughuren. En vervolgens werden er noodwoningen (bouwketen) geplaatst op een binnenterrein aan de Trompstraat. Ze zaten bijna op Jetta’s lip. En ze konden al ruim 2 jaar langs hun oude huizen lopen om te constateren dat er niets gebeurde. Het verkrotten lukte wel prima. De woningen waren dichtgetimmerd en het lood en zink van de daken gestolen. Het was een compleet paddo paradijs op die muren. En toen hebben ze Adri Duijvestein maar eens aan zijn jasje getrokken. En bleek dat die woningen in die tijd maar liefst 850.000 gulden meer gingen kosten dan er budget was en kregen we te maken met een unicum. Want die woningen werden niet gerenoveerd vanwege bouwtechnische of kostentechnische aspecten maar op humanitaire gronden. Omdat Adri zich niet aan zijn afspraken had gehouden. En die gemeenteraadsleden, die trapten er gewoon met beide voeten in. Hij was die bewoners gewoon vergeten want hij had het te druk met van Otterloo voor zijn schenen te schoppen over het budget van het stadhuis.


Dan dus ook nog maar even de echte reden van die ruzie van Adri Duijvestein en Gerard van Otterloo.
Adri had berekend dat alle gemeentelijke diensten in dat nieuwe stadhuis moesten komen. En dat 20 jaar huur van alle toen in gebruik zijnde kantoren het budget vormden voor dat stadhuis. Oftewel 22 miljoen gulden huur totaal per jaar maal 20 jaar was 440 miljoen gulden. En toen ging het mis. Het leek voor de buitenwacht een ordinaire ruzie tussen twee wethouders, die ze uiteindelijk alle twee de kop kostte omdat ze beiden moesten aftreden. Adri was wethouder stadsvernieling en van Otterloo van volkshuisvesting. En die moest bezuinigen. Hij zat met volkshuisvesting in het gebouw van de Drie Hoekjes en dat kostte toen 2,1 miljoen gulden per jaar. Hij kon dat leeggekomen pand van Azivo aan de Loosduinseweg huren voor 700.000 gulden. Die van Otterloo dacht: ik ga daar naar toe want dat scheelt 1,4 miljoen gulden per jaar. En toen ging Adri dwarsliggen want van Otterloo ging dan wel over volkshuisvesting maar niet over de huisvesting van de gemeente. De echte reden was dat hij het budget van Adri verrampeneerde. 1,4 miljoen per jaar bezuinigen op de huisvesting van volkshuisvesting was in 20 jaar 28 miljoen gulden en dat ging dan van het budget van Adri’s stadhuis af. Dat was de échte reden. De toenmalige directeur generaal van de dienst volkshuisvesting heeft dat ook nog eens bevestigd want dat geruzie was de top echt zat. Ze brachten zware schade aan het imago van de PvdA en derhalve moesten ze alle twee vertrekken.  

Dan moet er nog wel verteld worden hoe het is gegaan voordat de dienst  aangekocht bezit ter ziele ging. Toen nog uitgaande van handhaving van alle panden in het blok en in overige delen van de stad werd een rotte kiezenplan opgesteld. Enkele slechte woningen in de verder toen nog te handhaven bouwseries werden gesloopt en er werden klein invulprojecten gemaakt voor die locaties met houtskeletbouw (HSB). En toen kreeg je de idiote situatie dat de funderingen voor die woningen werden gestort om tussen de bestaande nog te handhaven panden geplaatst te worden en na realisatie van die woningen, als storende factor gingen fungeren tussen de nieuwe, alsnog er om heen te bouwen woningen die de bouwstroom danig blokkeerden.

Het was te gek voor woorden, toeristen kwamen zelfs kijken naar de gevolgen van dat hap-snapbeleid, bussen vol met Japanners om de waanzin vast te leggen met hun camera’s.
De witte gevel met de rode balkonnetjes is de houtskeletbouw



Reageer......