Den Haag, je tikt er tegen en het zinkt.

Mijn naam is Ton Mertens, en ik ben op het ogenblik actief met de uitrol van Dubbelklik, een project van de door mij opgerichte stichting Komp u ter hulp.
Ik ben in 1976 in het Zeeheldenkwartier komen wonen in de Van Diemenstraat 98.

Veel mensen hebben weinig tot geen besef (meer) hoe het Zeeheldenkwartier zich heeft ontwikkeld tot wat het nu is. Daarom heb ik een aantal  er(aan)varingen vanaf de tijd dat ik er kwam wonen tot op heden hieronder opgeschreven. Maar ook over de periode voordat ik mij in 1976 in het Zeeheldenkwartier vestigde. Ik heb het niet alleen opgeschreven als beeldvorming voor de wijk maar ook voor diegenen die zich afvragen wie die eigenwijze man nu eigenlijk is (geweest 1951- 2075 ) En natuurlijk niet in het minst voor die ambtenaren die dan aan hun kleinkinderen wat makkelijker kunnen uitleggen hoe ze aan die zenuwtik zijn gekomen. Of nu nóg nachtmerries krijgen als ze liggen te dromen hoe ze Mertens in het verleden een hak hebben willen zetten, wat uiteindelijk niet lukte. Wat dat betreft is het vroeg of laat voor die lieden pay-back time . Want je kunt dan zogenaamd als (semi) ambtenaar "legale" rotstreken uithalen wat je wilt, maar vroeg of laat krijg je ze toch allemaal weer netjes op je bordje terug.
Dat houdt dus in dat er een aantal lieden het nog heel slecht zal gaan krijgen. Wie de schoen past trekt hem maar aan. Ik heb nergens de namen van die "verdachten" genoemd. Dus de eerste die op basis van deze gegevens begint te piepen, verraadt zichzelf en verdient het om opgesloten te worden. Al of niet in een dwangbuis. En als u het onderstaande leest dan zult u daar ongetwijfeld enig begrip voor op kunnen brengen.

Prive 1951-1982

Fietsroute 1979

Particuliere woningverbetering algemeen 1990-1993

Particuliere woningverbetering Valkenboslaan 2004

Parkeergarage Prins Hendrikstraat, Van Brakelstraat

Dienst aangekocht bezit 1989-1991

Tasmanstraat gerenoveerd op humanitaire gronden 1990

De stadhuisruzie tussen Gerard van Otterloo en Adri Duijvestein

Sloop van Diemenstraat 34-142

De projectstaf Zeeheldenkwartier

Leefbaarheid waarborgen in de wijk

De fietsenstallingen

Verwerving van de nieuwe woning 1992

Discotheek de Tempel 

Komp u ter hulp 2003-2010

Long-Stay voorziening Tasmanstraat 2005

Nieuwbouwproject Tasmanstraat (wereldwijzer) Tasmanhof  Juli 2009

Ik ben geboren op 18 januari 1951 ’s nachts om 0.300 uur in Moerwijk in de Minstreelstraat als 3^e jongen van een gezin van uiteindelijk 6 jongens.

Klik op een afbeelding voor een vergroting

Een moeder die “gewoon” thuis was en voor de kinderen zorgde en een vader die in de jaren '40-80 als boekdrukker bij Cevado in de Van Limburg Stirumstraat werkte voor 65 gulden in de week. (1958)'

We hadden voor die tijd een schitterend huis met een heel grote tuin en een bijzonder aardige overbuurvrouw. Die nam altijd wat voor ons mee als ze boodschappen had gedaan, een stukje speelgoed, een papieren waaiertje, dat als je die openvouwde een prinses met een plissé jurk voorstelde en meer van dat soort hebbedingetjes. En terwijl ik mij bezig hield met allerlei onbeduidende zaken maakten mijn oudere broers de buurt onveilig met een grote zeepkist. Dat was voor die tijd en hele moderne met een stalen chassis, een groen monster. En toen de 4e onderweg was verhuisden we naar de Norgstraat naar de bovenste etage. Het was een vierkamer woning niet zo groot, maar met wat stapelbedden in de kinderkamer was het best te doen. Ma vond het niks, ze heeft altijd heimwee gehad naar die kleinere woning in de Minstreelstraat en dan wel voornamelijk om die heerlijke voor en achtertuin.

Pa was in de oorlog leerling boekdrukker.

Hij werd afgevoerd en tewerkgesteld in Duitsland om die gore propaganda van Goebbels te drukken. En hij kwam terug, weliswaar zonder sokken met afgetrapte schoenen maar wel levend. Die periode in Duitsland is een nachtmerrie voor hem geweest. Elke 4e mei was het weer helemaal mis met hem en kwamen alle herinneringen weer naar boven.

Dat verklaarde ook zijn enorme weerzin van Duitse mensen. “Kunt u mij de weg vertellen?” “Waarom? in 1940 wisten jullie hem zelfs in het donker te vinden.”

Maar hij had 6 kinderen te voeden en ging ’s avonds bijklussen.
Dat kon toentertijd nog gewoon. In die tijd maakte niemand zich druk om zwart werk want die kreet was toen nog niet eens uitgevonden.

Iedereen had werk en betaalde belasting over zijn basisloon en als je extra wilde werken dan was dat geld dat je er mee verdiende ook gewoon voor jou. Dat klinkt heden ongelooflijk maar het was echt zo. Pa ging ’s avonds behangen en schilderen, gordijnen naaien en bankstellen stofferen. Dat heb ik ook allemaal van hem geleerd. En daar onderhield hij zijn gezin mee. We waren ook de eerste in de straat met een zwart-wit tv. En als klein kind hoorde ik die dan ook ’s avonds in mijn bed. Daar begreep ik niks van, want ik dacht, toen zo jong als ik was, dat er alleen maar tv op woensdagmiddag was. Net zoals ik later dacht bij die bioscoop en er stond “kanonnen van Navarone 53^e week” dat die film uit 53 delen bestond. Sowhee dát is een lange zit. Nee een bèta figuur was ik toen nog echt niet. Wist ik veel. Ik ging naar school naar de fraters waaronder frater Lucidius, een kleine levendige man die zo spannend kon vertellen dat de hele klas ademloos zat te luisteren als hij weer een act opvoerde over de geschiedenis.

‘’Dus Cleopatra belde die Caesar op en ze zei, ik kom er aan…..”

Daar haalde je het niet in je hoofd om rottigheid uit te halen. We wisten niet eens wat dat was.

Pa had de wind er goed onder. Die ging echt niet zijn oor aan je tere kinderzieltje te luisteren leggen. Eén waarschuwing en dan kon je een knal voor je harses krijgen. Pa werkt ‘s avonds ook en toen had hij een bromfiets een DKW, Ja, wel Duits, vreemd genoeg, en één van de eerste en dan reed hij met de behangtafel langszij naar zijn klanten. Die man heeft wat afgewerkt en al hadden we het niet breed, wat we nodig hadden was er wel. Dat kreeg je dan niet cadeau. Als boekdrukker drukte hij ook de Rijmenam agenda’s en bij sommige zat dan een foutje, niet perfect afgesneden of zo maar wel heel goed bruikbaar, alleen niet geschikt voor de verkoop. En als we naar school gingen dan had pa de agenda’s al klaar liggen, dat was echt luxe maar die kreeg je niet zomaar.

Of zijn DKW schoonmaken en later zijn eerste autootje, of ma helpen met de kolen of voor oma wat doen. Je werd dan wel niet afgebeuld, maar je kreeg van hem niet zomaar wat cadeau, want dat kreeg hij uiteindelijk ook nooit. En daar was dan meneer Hofman een klant van hem, een Joodse man die altijd probeerde om voor een dubbeltje op de eerste rij te zitten, die nooit iets wilde kopen maar het kwam “lenen”.

Waarbij je natuurlijk wel rekening ermee moest houden dat je het gewoon nooit terug kreeg. Maar pa had hem wel door, en liet hem gewoon betalen en dat ging allemaal in goede harmonie.

En zo kabbelde mijn jeugd heel gemoedelijk en zonder ellende voorbij. Ma was er altijd na school met een kopje thee en aandacht. Kom daar als kind heden ten dage maar eens om. En pa wist ondanks zijn drukke bestaan toch tijd vrij te maken om te vissen en dan mochten we mee. En zelf leren simmetjes te maken met dobbers en haakjes leren knopen aan dat nylon. En toen de beslissing wat ik wilde gaan doen. Ik wilde iets met mijn handen doen, dus de ambachtsschool lonkte. Als kind van 4 vloog ik op de eerste dag van de kleuterschool al in de hoek met de blokken om mijn kastelen te bouwen. De juf had geen kind aan me. Pa had met zijn klusjes ook altijd afvalhout en daar maakte hij ook altijd blokken van voor ons. Pa kon alles, er moesten kasten bijkomen want we konden onze spullen niet meer kwijt en dan maakte hij van de houten kratten waar de Heidelberger persen (ja óók Duits) in verpakt waren die kasten met die deuren en dat was allemaal zo ruw als maar zijn kon, maar pa was een superschilder. Met tig kilo’s plamuur ging hij die ruw gebouwde kasten te lijf en toen hij klaar was kon je, je haren kammen in het spiegelgladde verfoppervlak. Hij bewaarde ook altijd alles, mijn moeder werd er gek van. We hadden een kelder van 3 x 8 meter, maar die stond vol en toen de mogelijkheid zich voordeed dat hij voor 10 gulden een extra kelder kon huren was hij daar direct bij en ook die stond binnen een mum van tijd vol. Altijd makkelijk om iets te bewaren zei hij, maar het was af en toe net zo’n scène van die malle Pietje in de serie Swiebertje Als die wat moest hebben, dan hoorde je een enorm geraas van allerlei dingen die opzij werden gegooid. Uiteindelijk hadden we 2 kelders vol rotzooi en hij kon nooit vinden wat hij zocht en kocht dan maar nieuw. Na zijn overlijden hebben we 2 containers rotzooi weggegooid. Zwaar verroeste siernagels om stoelbekleding te spijkeren en nog veel meer waar niets meer mee te beginnen was en zijn (niet zonder reden) zorgvuldig verstopte schoolrapporten.
En ik ging naar een brugklas, daar kreeg ik schilderen, metaal bewerken en timmeren en ik koos uiteindelijk voor timmeren, maar met mijn 15^e jaar bleef ik klein van postuur en toen had je niet voor elk pakje een hijskraan tot je beschikking en ging ik werken bij Roeten in de meubelmakerij als knaapje voor 35 gulden in de week. Daar leerde ik van alles, maar de werkgever woonde boven de zaak en het was of de duivel er mee speelde. Als je even stil stond, dan kwam die weer de werkplaats binnen. Het kwam die man dan ook over dat het personeel de hele dag stond te niksen en daarom kwam die zo vaak controleren, maar hij werkte zelf niet mee in de werkplaats.

Schreeuwen kon hij wel goed, zeker als er weer wat misgegaan was in de machinale afdeling want één foutje wordt dat wel tig keer achter elkaar herhaald en dan hoorde je hem weer.
“En dan sodemieteren jullie allemaal maar op. Dan maak ik er een hoerenkast van, een fietsenstalling, dan verdien ik veel méér.” En dan sta je daar als jochie van 15 jaar, en dan hoor je als beginnend meubelmaker het woord hoerenkast. Hoe ziet zo’n kast eruit en hoe kan je die  maken? Wist ik al jongere toen veel over seks. Maar ik leerde snel bij. Ik ging 3 avonden naar school voor gezel meubelmaker aan het Lamgroen en toen ik op mijn fiets weer eens langs die strik aan het Groenewegje reed, hoorde ik over mijn transistorradiootje dat Willem Alexander was geboren.

Ja, dié strik, waarvan mijn grootvader zei, "zit die er nu nog?”

En daarna kregen we 2 avonden aan het Lamgroen en een middag in de Van der Duynstraat en daar liep je langs dames die het op de vensterbank nogal breed lieten hangen. En daar haalde ik dan een ijsje op de hoek bij Dik’s automatiek en toen ik eens langs die dames liep, struikelde, en het ijsbolletje met een sierlijke boog tussen die andere bollen terechtkwam, werd er gesuggereerd dat ik dat express deed. Ja nou zeg, voor zo’n ijsje moest ik toen wel een uur werken, wat dacht die mevrouw wel niet van mij? Alsof vrouwen mij toen maar iets zouden interesseren. Ik moest naar school. Werk ging toen ook al voor het (voluptueuze) meisje. Maar het werk beviel me niet zo, het was te veel te vaak van hetzelfde en ik werd beroerd van de thee die we ‘s middags kregen. Dat was van dat bloemetjeswater, niet te drinken. En op een dag zei ik, dat ik die thee naar het landbouwkundig instituut in Wageningen had opgestuurd. En weet je wat de uitslag was? Ja, paard moet 6 weken rust houden.

Nou, gelijk geen thee meer gehad. En de veiligheidsvoorschriften werden met voeten getreden, de verwarming draaide die man ook altijd uit zodat je stond te vernikkelen en de kans op ongelukken met je koude vingers met die toch al levensgevaarlijke machines nog groter werd.
Dus maar op zoek naar wat anders.

En toen kwam ik te werken bij de Gier, een meubelmakerij die Queen Anne meubeltjes maakte  en Engelse wortelnoten theetafels in de Wesselstraat op een 1^e etage nog wel.  Boven een kroketten en saladefabriek.

 Klik op de afbeeldingen voor groter beeld.

En ik maakte stereo en tv meubeltjes en de winkelinrichtingen voor Hij herenmode. Die hadden winkels met een shop in shop systeem. Klassieke mode met stijlvolle eikenhouten betimmeringen en voor de jongeren essenhout in vrolijke groene en rood gebeitste tinten. Ik werd ook meubelafwerker, en restaurateur. Nee, een schot hagel op een kast om hem oud te laten lijken deden we dan wel niet, maar we konden de boel aardig laten lijken op wat het niét was. Maar we moesten die winkelbetimmeringen ook gaan plaatsen door het hele land en dan van plaats naar plaats en van hotel naar hotel. Dat was werkelijk schitterend op die leeftijd.

En mijn baas, die meneer de Gier, die heb ik nog eens het leven gered en hij was er niet eens blij mee.

Terwijl ik bezig was om stof (suwide) in een etalage tegen de wand te plakken hoorde ik een hoop gestommel en ging ik kijken. Daar stond meneer de Gier met een boormachine in beide handen en die boor was verstrikt geraakt in zijn stropdas en de boor dreigde zijn keel te doorboren. Hij kon op de één of andere manier die boor niet stoppen of loslaten

Het snoer was verward en ik kon de stekker niet zo gauw vinden, maar ik had een schaar in mijn hand en pakte resoluut die das en wilde hem doorknippen en wat zegt ie? Gghh nee niet ghhhh knippen heeft gghh zevenhalve gulden ghhgg gekost gghh. Ja hallo, weg ermee. Knip, en nog boos ook. En ik ging met de jongens na school naar Scheveningen daar had je nog de automatiek van Van Santen en daar gingen we dan een kroketje eten. Op een dag hadden we echt van die snotkroketten en toen we om andere vroegen kregen we een grote mond. Nou die kon lachen.

Ik de volgende dag van een bezemsteel stukjes gezaagd, de uiteinden rond geschuurd en toen naar die krokettenfabriek beneden ons. Door de olie en het paneermeel en dan het vet in, en met 10 van die dingen naar die automatiek terug.
10 snotkroketten er uit getrokken en die nepkroketten er in gelegd en toen een dikke toerist er eentje trok en daar in hapte, waren de rapen gaar.
Dat kostte wel wat, maar de ontstane heibel was het dubbel en dwars waard.

En daar hadden we opa. Opa was de buurman, een man van dik 80 jaar, een beeldhouwer die op cruise ging en de dames het hoofd op hol bracht. Maar zichzelf met zijn air van kunstenaar in de nesten werkte, letterlijk en figuurlijk. Want als hij weer eens terug kwam van een cruise dan was hij weken bezig met “opdrachten” als uitvloeisel van de verplichtingen die hem waren opgelegd.
Maar hij had mooie beiteltjes in allerlei vormen en die kwam ik dan wel eens lenen. Hij had er geloof ik wel 400 maar als je ook maar 1 beiteltje niet teruggelegd had, dan wist hij het precies en dan kwam hij je achterna.

En levenswijs werd ik op de avondschool met mijn klasgenoten en ik zal nooit vergeten dat we een leraar hadden die altijd maar stond te klagen over hoe slecht hij het wel had en als je hem zo hoorde, dan leek zijn huis vol te zitten met door hem verwekte (ongewenste) kinderen en toen hij weer eens liep te steunen dat er weer eens een tweeling was geboren, ging het mis want een jongen liet zich ontvallen; “Dan moet je maar niet zoveel sparen”

En aan het plafond hingen nog van die grote glazen bollen en de man raakte zo vertoornd dat hij een lestafel oppakte, die boven zijn hoofd wilde heffen en naar die jongen wilde gooien. “en dat praat maar over neuken en kind maken terwijl ze hem zelf niet eens omhoog kunnen krijgen” brieste hij. En toen die jongen zei, dat hij toch echt zélf was begonnen, sloeg hij met die tafel tegen een glazen bol en viel die  bol met die tafel boven op hem en zeeg hij ineen.
Maar die jongen was wel de eerste om hem met water weer bij te brengen. Dat dan weer wel.

En toen kreeg ik de gelegenheid om bij Voskamp’s ijzerwaren en gereedschappen te gaan werken in Rijswijk in de Herenstraat. Bij de Gier had ik inmiddels 70 gulden in de week en moest je nog van alles kunnen en bij Voskamp kon ik met kennis van niks beginnen voor 135 gulden. En daar leerde ik alles over de eigenschappen van materialen, gereedschappen en maakte ik mij ook het sleutelmaken eigen en inmiddels was ik natuurlijk ook al aan het stappen geraakt.

Alles wat ik verkocht in de winkel kon ik zelf verwerken en dat deed ik dan ook. Ik kreeg een flinke personeelskorting en dan ging ik ‘s avonds bijklussen met dank voor die gave aan pa zaliger. En daar liep ik dan als een soort onderhoudsbedrijf door de zaken van die horecatycoon Stevens rond het Plein, de Herenstraat, de Green Valley, De Seven club, Teeset op Scheveningen pier, de Romanovs, eten bij de Jantjes ”ik wil een broodje halfom” en “ik ben halfom en ik wil een broodje” de Tip Top, nog en hele rits van die tenten. En dan had je weer iemand die wat aan het elektra wilde veranderen, een dj die alles vanaf één plaats wilde regelen met die verlichting en terwijl die tent gewoon draaide knipte je dan een leiding los en kroop je over het verlaagde plafond en sloot je die weer aan op een schakelbord naast die draaitafel. De éne gekkigheid na de andere. Ik was ook razendsnel met de uitvoering, als ik het had bedacht dan was het eigenlijk ook al klaar. En dat bezorgde me in het uitgaanscircuit de naam Zoef de haas, en dat sloeg alleen maar op mijn werk. Niet dat ik als een konijn….. hoewel?.
En ik kreeg zelfs en kaartje dat aan Zoef gericht was en het kwam nog aan ook. Ik verdiende geld als water maar het liep weer even snel tussen mijn vingers door als dat het binnenkwam. En met de vrouwen ging dat eigenlijk net zo, die gleden ook als water door mijn vingers. Snel veroverd maar ook zo weer kwijt. Hoewel het water wel een keer bevroor in dat vrouwenjachtgebied de Hokij, de ijsbaan aan de Houtrust.  En toen kon ik een 1^e etage huren in de van Diemenstraat in 1976 want ik was inmiddels 25 en om nog tig jaar mijn ouders tot last te zijn zag ik niet zitten

Die etage kostte 100 gulden in de maand en het was helemaal niks, een puinhoop.
De vorige bewoner was met huurschuld vertrokken maar had wel de moeite genomen om zijn gram te halen door met een bijl door het huis te gaan. Een keuken van niks met een zinken alleen koud water wasbak en een kapot toilet. Mijn collega die ook in de ijzerwarenzaak werkte huurde de 2^e etage en toen hebben we alles eruit geslagen en opnieuw opgebouwd.

De huisbaas was de eigenaar in ruste van de Trompgarage en die kwam geschrokken kijken en toen hij zag wat we aan het doen waren en nog van plan waren, hoefden wij de kosten van het huurcontract van 15 gulden niet eens meer te betalen. De etages werden schitterend verbouwd en we hadden alles. Douches, nette keukens, en 2  dakterrassen aan de zonzijde en toen kwam de PvdA, die Adri Duijvestein en het is dan ook nooit meer goed gekomen met die gemeente. In het begin, ik praat over 1976, was het nog best te doen en toen in 1989 begon de ellende.

En eigenlijk ben ik tot de conclusie gekomen dat we al ruim 30 jaar te maken hebben met een totaal incompetent bestuur. Halve gare ambtenaren, volslagen idioten, egotrippers, superknoeiers, met name in die gemeenteraad en dat soort dat meent voor wethouder door te kunnen gaan. En zo kan ik nog wel even door gaan.

Ik zal proberen om het een beetje in chronologische volgorde allemaal op een rij te zetten, hoewel het heen en weer springen naar de diverse onderwerpen niet geheel te vermijden is.

Ik werkte in de ijzerwarenhandel en op een moment komt er een uitvoerder van Bontebal aan mij vragen of ik voor hem wilde gaan werken als timmerman. De tijden waren veranderd, je werd niet meer zo afgebeuld, er werden limieten gesteld aan wat je mocht tillen enz. Bleef het manco van de achterhaalde kennis. Nu dat was wel bij te spijkeren. Ik kon een opleiding volgen als uitvoerder en dat betekende dus 3 jaar lang 3 avonden naar school en wel overdag werken.
05.00 uur op, 07.00 uur in Reeuwijk, 16.00 uur stoppen en 16.30 terug in Den Haag en 19.00 uur op school aan de Gaslaan tot 21.30 uur en de overige avonden en weekend huiswerk en tekeningen maken. Dat betekende dat je dus na je werk moest douchen, eten en dan naar school.

Gelukkig was daar cafetaria Helderman in de Prins Hendrikstraat 167 en daar kreeg je aardappelen of friet, stukje vlees, biefstuk of kip en keuze uit 3 soorten groenten voor totaal 5 gulden. En daar werd je dus ook op de hoogte gehouden van het wel en wee van de buurt. En dat wee was bijvoorbeeld de fietsroute.

Die moest zo vanaf Kijkduin naar Mariahoeve worden aangelegd en toen al kwam ons schraperige bestuur niet met de beste oplossing maar met die hun het minste ging kosten en in dit geval het meeste zou besparen.
Wat was het geval?
De kosten van de fietsroute werden door het rijk betaald maar niet allen het wegdek ook de rest van de infrastructuur, de lantaarnpalen, de riolering kortom alles wat er maar te vervangen viel.
Dus in plaats van de toen nog niet geheel verpeste Laan van Meerdervoort te gebruiken, De Koningin Emmakade en dan de Elandstraat in, werd er een wangedrocht geschapen.

Die straten die op de lijst stonden met de duurste toekomstige kosten wat betreft herinrichting, riolering etc, werden daarin geperst en dus kwam dat ding in eerste instantie over de Mient, De Weimarstraat, het stukje Prins Hendrikstraat tot de Roggeveenstraat, de Roggeveenstraat zelf en dan die veel te smalle Witte de Withstraat in.  Hoeveel ongelukken zijn er inmiddels op de hoek van de Appelstraat voorgevallen en elders door het feit dat men als weggebruiker niet is ingesteld op fietsverkeer dat van 2 richtingen komt binnen de bebouwde kom?

Klik op een afbeelding voor een vergroting

De wethouder was niet te vermurwen. Goh wat een vreemde gewaarwording, het lijkt wel vandaag in plaats van 30 jaar geleden. 

De boosheid steeg tot het kookpunt en besloten werd dat onding dan maar eigenhandig te verwijderen En ’s nachts begon de door de winkeliers ingehuurde stratenmakerploeg aan het herstellen van de oude situatie. De wethouder, mevrouw mr. J.M. Klomp-Verhoeven kwam midden in de nacht nog naar de plek des onheils en stond nog te jammeren van “doet u het alstublieft niet, het máááág niet”, maar de wijkagent die vond het best en die liet ze gewoon hun gang gaan, hij hielp zelfs mee met een steenwagen. En toen was men nog wel in voor een grapje want die agent had zijn pet op de toonbank gelegd en toen hij weg wilde gaan bleek die inmiddels redelijk gevuld te zijn met kleingeld. Afijn einde fietsroute, voor dat gedeelte dan.

  Meer Fietsroute (even geduld 12,5 mb pdf)

Maar ik had mijn diploma bouwkundig uitvoerder (MTS bouwkunde ) gehaald en daar achteraan ook nog even dat diploma Aannemer (HTS bouwkunde) en werd vanwege mijn papieren ingehuurd als bedrijfsleider bij bedrijven waarvan het baasje die niet had en zonder die papieren zijn bedrijf niet mocht uitoefenen. Laatst haalde ik nog het VCA diploma en dat staat allemaal op dit overzicht.

En toen bleek Den Haag ten prooi te zijn gevallen aan een soort bouwmaffiosi. En terwijl ik probeerde om opdrachten te verwerven in het kader van de particuliere woningverbetering werd ik aan alle kanten tegengewerkt. En dat was niet zo vreemd. Diverse wijkgedeelten waren aangewezen om met subsidie opgeknapt te kunnen worden en het ging om heel veel geld en dat trok ook allerlei louche bouwbedrijven aan. Bedrijven die het met de regels niet zo nauw namen en toen bleken er ook ambtenaren in het vuile spel betrokken. Daar waar ik het personeel onder de bouwCAO schaarde en premies afdroeg aan het relatief dure sociaal fonds bouwbedrijf (SFB) bleken er wildwest bedrijven aan de gang te zijn die gevelreinigers onder de cao voor schoonmaakpersoneel lieten vallen en ook als zodanig uitbetaalden.

Bedrijven die niet beschikten over aannemerskwalificaties die ik met zoveel moeite en inspanning heb moeten verwerven. Er waren zelfs bedrijven bij die alleen maar een ontheffing hadden voor het verrichten van dak en gevelwerkzaamheden en verder niets. Terwijl duidelijk in de wet op de stads en dorpsvernieuwing was aangegeven dat alleen erkende aannemersbedrijven die werkzaamheden mochten uitvoeren. En toen ik mijn beklag daarover deed, werd er zelfs gesteld dat als een bedrijf kon aantonen dat die de werkzaamheden naar behoren kon uitvoeren men dat ook mocht doen. En toen ik aanvoerde dat de enige manier om dat aan te tonen, is het hebben van die aannemerspapieren na het behalen van het staatsexamen, werd het stil en werd ik zelfs in bedekte termen bedreigd omdat ze, als dat zo naar buiten zou komen, eigenlijk álle werken in de wijk stil moesten leggen. En de volgende dag was mijn auto rondom helemaal bekrast en had ik 2 lekke banden. Daar heb ik aangifte van gedaan en ook de namen van de vermoedelijke daders gegeven en toen werd het ineens heel erg stil en kwam ik zelfs in een redelijk werkbare situatie te verkeren.

Dat men mij het zo lastig maakte had ongetwijfeld ook te maken met het feit dat men in de wijk allerlei zaken aan het optuigen was en daar hoorde ook het slopen van mijn woning bij. Maar dat later.

Het feit dat het bouwbureau, dat de subsidiewerken in de wijk moest begeleiden in hetzelfde kantoor zat als de projectstaf die, die sloop er door wilde drukken is daar ook debet aan geweest want die ambtenaren stonden natuurlijk tegen elkaar uit te huilen over die verschrikkelijke Mertens die zich niet in de luren liet leggen door dat zootje egotrippers. Tuig was het, allemaal. Corrupt wil ik nog net niet zeggen. Maar het zat er wel vlak tegenaan en misschien waren ze het ook, maar daar had ik geen harde bewijzen voor. Eigenlijk heb ik er gewoon geen moeite voor gedaan om dat te onderzoeken. Andere, bij het SFB aangesloten bedrijven, waren al druk bezig om aan die praktijken een einde te maken.

Uiteindelijk heeft het SFB het hele zootje opgedoekt. Bij controle bleek dat al die malafide aannemers hun personeel onterecht buiten die SFB premiesfeer hielden en kregen ze allemaal navorderingen.
Gezien het SFB met drie rechtspersonen naar buiten treedt, heb je dan ook de drie wettelijk vereiste schuldeisers en gingen ze of failliet of verdwenen gewoon schielijk uit het circuit.
Dat inmiddels ook op het stadhuis onderzoeken plaatsvonden, verbouwleiders overgeplaatst werden van de buiten naar de binnendienst etc. geeft aan, dat er veel meer aan de hand was, dan men naar buiten wilde brengen. 

De grootste luizenstreek die ze hebben uitgehaald was dat indien je als aannemer dan de opdracht schriftelijk had, ze die subsidie naar de aannemer cedeerden. Dat betekende dat de subsidie na realisatie van de werkzaamheden direct op de rekening van de aannemer werd gestort. Daar was niks mis mee maar dan moest de opdrachtgever wel voor getekend hebben c.q de opdracht hebben verstrekt. Maar het gebeurde bij die malafide bedrijven dat de verbouwleider een cessieverklaring liet opstellen en terwijl de opdracht niet eens was verstrekt, ze dan de bank een gedeelte al lieten voorfinancieren met die valse cessie als onderpand. Dat was vertrouwd want het logo van de gemeente en de handtekeningen stonden er toch op? 
Daar werd mee gerommeld en dat kon ik wél aantonen, want ik was nog bezig met een begroting op te stellen voor een eigenaar en die liet mij een cessieverklaring zien, die niet door hem was getekend. Hij had de opdracht ook helemaal nog niet verstrekt. Als de opdracht al was verstrekt dan was ik toch niet gaan rekenen?

Je kreeg toentertijd maximaal 70% subsidie over de aanneemsom incl. btw als je de helft van de vergelijkbare nieuwbouwwaarde niet overschreed. Was je een vereniging van eigenaren kreeg je 80% en als je, je onroerend goed in een bv had zitten en dat niet meldde dan kon je die btw ook nog terugvorderen.

De subsidie hoefde je niet als inkomen op te geven.

Als je het een beetje link speelde had je dus en 80% subsidie plus 19% btw, dus kostte het je per saldo door die bv constructie te verzwijgen slechts 1%. Een goudgerande regeling als onterechte beloning voor slecht, eigenlijk niet uitgevoerd onderhoud van huisjesmelkers.

Omdat gemeenten ongelimiteerd die straten aan mochten wijzen en het rijk het moest betalen zat het ministerie met een open einde regeling en is die uiteindelijk op de helling gegaan. Een andere truc die werd uitgehaald was, dat aannemers van tevoren de eigen bijdrage lieten betalen, dat was dus het verschil tussen de subsidie en de aanneemsom. Dat wat men zelf moest financieren. Dat moest dan betaald worden terwijl er nog niets aan werk was gerealiseerd.

De even zijde van de Valkenboslaan tussen Loosduinseweg en Weimarstraat  is het grootste debacle wat er in Den Haag heeft plaatsgevonden in het kader van de particuliere woningverbetering. Het werd zorgvuldig onder de pet gehouden maar heeft onnoemlijk veel leed veroorzaakt bij de benadeelde eigenaren.
Ik zelf had de Valkenbosdriehoek uitgerekend want ik was inmiddels al een paar jaar bouwkundig calculator

Dat was de Valkenboskade, oneven zijde Valkenboslaan, Weimarstraat en de daar tussen liggende straten. 330 woningen met allemaal verschillende VVE’s en splitsingsaktes waarbij voor elke eigenaar een calculatie opgemaakt moest worden. Het groen omlijnde gedeelte.

Een gigantische berg werk, maar ik heb het met liefde gedaan. En het is nog tot een goed einde gekomen ook. In zoverre dat de klanten hebben gekregen waar ze voor betaald hebben, hoewel het bedrijf zelf er door allerlei externe oorzaken flink bij ingeschoten is, Waarbij de uiterst laakbare handelwijze van de gemeente Den Haag daar ook flink schuldig aan is geweest.

Terug naar die even zijde Valkenboslaan. Het rood omlijnde gedeelte met nog een stukje Fahrenheitstraat
Die aanbesteding heeft men mij ook in mijn maag proberen te splitsen.
Wij hadden een perfect werkend Excel systeem opgezet voor elke eigenaar afzonderlijk en dat weer gekoppeld aan een totaal overzicht met een factureerschema en toen werden we geconfronteerd met 2 onverkwikkelijke zaken. Het was een aanbesteding en we moesten van de architect een stelpost opnemen voor de geluidwerende kozijnen van 1,5 miljoen euro.
Ik heb de vierkante meters uitgerekend en dat kwam op een prijs van 1.350,- euro per m2.
Toen ik fijntjes aangaf dat, dat toch wel erg overtrokken was, kregen we ineens te horen dat 1,2 miljoen ook goed was, 1.080,-/m2 Dat was nog veel te veel. 650,-/m2 was zelfs nog nauwelijks aanvaardbaar, inclusief die geluidwerende beglazing. Dat was dus een één tweetje tussen de architect en de kozijnenleverancier die toch ineens met 3 ton minder genoegen namen. Foei Ton, zo krijg je natuurlijk nooit werk.
Verder wilde de architect niet aan ons Excel systeem en moesten we elk pand apart invoeren per onderdeel. Heel frustrerend want ons Excel velletje, (nou ja, 16 mb voor een spreadsheet?) was daar helemaal op afgestemd.
De onderdelen die we hadden geïnventariseerd en daar eenheidsprijzen voor hadden opgesteld mochten we niet in ons Excel systeem invoeren

We kregen een van tevoren ingetypt tekstbestand en dan zat ik met mijn eenheidsprijzen als een soort Chinese menukaart elk onderdeel apart in te voeren. Complete waanzin, maar het maakte die architect niets uit. Wij moesten het toch uitrekenen, het koste hem toch geen tijd en ook geen geld? Maar toen kwam er iets veel kwalijkers boven tafel. We werden gedwongen om bepaalde onderdelen ook als stelposten in te voeren.

Een stelpost wil zeggen dat het een aanname is, die later bijgesteld kan worden, naar boven of naar beneden, maar het wordt meestal meer en niet omdat de aannemer zo hongerig is. Maar we moesten ook allerlei werkzaamheden als 1 of 2 manuur invoeren die hij dicteerde. Erger is dat al die stelposten dan met de rest van de prijzen de totale aanneemsom uitmaakten en dan wordt de subsidie berekend en rolt er ook uit wat de opdrachtgever zelf moet financieren.

Als die financiering dan het maximale is en je komt dan met extra kosten omdat die stelposten niet reëel waren, dan praat je dus over geld wat er niet is en als 30% van je aanneemsom uit die stelposten bestaat, dan komt het er op neer dat je geen kant uitkan, want aanneemsom is aanneemsom. En met die stelposten had de architect dus  voor een groot gedeelte de aanneemsom van te voren bepaald. Daar trappen we dus niet in. Met al het voortgaande en de eigenwijze opstelling van die architect die niet mee wilde werken aan het door ons in de praktijk al succesvol gebleken Excel systeem, heeft de directie er uiteindelijk toe doen besluiten om het gesprek met die architect af te breken en is de man eigenlijk letterlijk ons gebouw uitgetrapt en tot nooit meer ziens.

En toen hebben ze uiteindelijk een ander slachtoffer gevonden die wel in die val getrapt blijkt te zijn en hebben ze zelfs de eigen bijdrage van de eigenaren vooruit laten betalen, terwijl er nog geen handeling verricht was en na het eerste bouwblok had de aannemer al door dat hij zijn ondergang tegemoet ging omdat de stelposten niet als stelpost te verrekenen waren, en werden de gezonde onderdelen van de bv overgeheveld naar andere rechtspersonen en het project Valkenboslaan in een sterfhuisconstructie ondergebracht en heeft hij de zaak laten klappen.

En dat is ook de gemeente aan te wrijven want die ging blindelings mee met dat kulverhaal van die architect, die middels die kunstmatig opgeschroefde prijs met zijn veel te hoge stelpost van die kozijnen zijn zakken dacht te vullen.
En toen dus het probleem dat de eigenaren hun 30% al hadden betaald en dat men dus nieuwe slachtoffers zocht die het dan voor die resterende 70% subsidie wilden doen en dat met de loze belofte, dat als ze dan bij een volgend project wat meer zouden rekenen om die tekorten op termijn terug te verdienen, dat ze dan niet moeilijk zouden doen.

Maar nu weer terug naar mijn wijkje en je ontkomt er echter niet aan om zaken in een breder perspectief te zien. Ik hoop niet dat het rommelig overkomt maar ik zal het per onderdeel belichten zodat u hopelijk inzicht in het grote geheel krijgt.Want dat is wat men mist in Den Haag, we hebben zowat niemand die het geheel kan overzien. En dat is natuurlijk niet zo moeilijk als er gewoon grote stukken informatie verdwijnen en er niemand (meer) in staat is om de stukjes naast elkaar te leggen.

Het duurde ook allemaal veel te lang. We hadden in de jaren 90 grote plannen. Er zouden dwarswegen worden aangelegd. Van het blok Amsterdamse Veerkade, Spui, Bierkade zou een flink stuk verdwijnen en vooruitlopend op die ontwikkelingen werd voor veel geld de  metaalhandel Miko uitgeplaatst naar de Radarstraat.

De panden die werden opgekocht om te slopen, ook op andere locaties, werden ondergebracht bij de dienst aangekocht bezit (AB). Die zou de panden beheren tot het moment dat ze gesloopt werden.
En toen bleken al die dwarswegen niet meer door te gaan en werd de ambtenaren verteld dat de dienst aangekocht bezit zou worden opgeheven. De dienst had net de zaken redelijk op orde en er was expertise in huis om de in gang gezette renovatieprojecten zoals de Van Brakelstraat en Tasmanstraat tot een goed einde te kunnen brengen, dat was tenminste de intentie, tóen nog wel.

Maar na die tijding dat AB opgeheven zou worden, vlogen alle mensen direct naar het bedrijfsleven en bleef er nog slechts een lege huls over en met die paar mensen, de kneuzen zeg maar, die niet elders terecht konden, werd de renovatie van de Van Brakelstraat opgestart en werd er fout op fout gestapeld wat uiteindelijk resulteerde in grootschalige sloop.

En terwijl de parkeergarage in de Prins Hendrikstraat noodlijdend was, wilde Adri Duijvestein die niet aankopen en moest er een nieuwe parkeerlaag bij die nieuwe woningen worden aangelegd. De bewoners begrepen er niets van

Klik op de afbeelding voor groter beeld.

Maar dat die bestaande parkeergarage niet is aangekocht door de gemeente in de Prins Hendrikstraat kwam door het creatieve rekenen van Adri. Hij wilde in de Van Brakelstraat nieuwbouw met verplaatsbare wanden en dat overschreed het budget. Een parkeergarage kwam echter uit een ander potje, daar hoefde hij niemand goedkeuring voor te vragen en dus werd het tekort van die woningen op die nieuw te bouwen garage geprojecteerd en moeiteloos door Adri betaald. Dat die wanden er vervolgens niet zijn gekomen en derhalve die truc niet nodig bleek te zijn geweest, daar kon Adri niets aan doen, want toen lag hij al met Gerard van Otterloo te rollebollen over straat en mochten ze later allebei het veld ruimen. Maar voorlopig zitten we dus nog steeds met die garage in de Prins Hendrikstraat die voor extra overlast zorgt omdat er een autoverhuurbedrijf zijn auto’s daar stalt en de wijk er zelf niets mee is opgeschoten, ergo er flink op achteruitgegaan is, want de mensen zetten die huurauto's allemaal voor de deur in de straat als de garage 's avonds gesloten is.

De Mariaschool op de plaats van de huidige parkeergarage

De Mariaschool werd later gebruikt als een hotel voor voor Spaanse gastarbeiders.

La Cicogne, bar en illegale gokgelegenheid. Afgebrand onder verdachte omstandigheden.

bert groothuis rgroothu@wanadoo.nl (16-9-2001):
'het braak liggende deel was een bar annex nachtclub die na een felle brand, samen met het eerste pand om de hoek in de pr. hendrikstraat gesloopt werd. het pand in de pr. hendrikstraat was van de heer/mevrouw albers die hier een bad- en ondermode zaak voerden.'

A.H.Mertens 22-05-2002: 
Het is een publiek geheim dat de brand was aangestoken.
Dit werd later nog eens bevestigd toen de zaak van de hr. Albers op de hoek van de Tasmanstraat ook nog eens door brand werd verwoest.
De winkeliersvereniging had het pand aan de Prins Hendrikstraat 59 aangekocht, de school en later het hotel voor Spaanse gastarbeiders.
Hier werd door de vereniging een parkeergarage gebouwd.
Ieder die voor f 10,- kocht in de straat hoefde geen parkeergeld te betalen.
De Hr. Albers was de penningmeester en na de brand van zijn winkel in steigermaterialen (corsetterie) was hij er met de noorderzon en de kas van de vereniging vandoor.'

En mensen in de Tasmanstraat werden uitgekocht uit hun eigen woningen want dan zou die hele strook gerenoveerd worden. De oneven zijde en dan konden ze hun huis na renovatie terughuren. En vervolgens werden er noodwoningen, eigenlijk meer van die bouwketen geplaatst op een binnenterrein aan de Trompstraat. Ze zaten bijna op Jetta’s lip. En ze konden al ruim 2 jaar langs hun oude huizen lopen om te constateren dat er niets gebeurde. Het verkrotten lukte wel prima. De woningen waren dichtgetimmerd en het lood en zink van de daken gestolen. Het was een compleet paddo paradijs op die muren. En toen hebben ze Adri Duijvestein maar eens aan zijn jasje getrokken. En toen bleek dat die woningen in die tijd maar liefst 850.000 gulden meer gingen kosten dan er budget was en toen kregen we te maken met een unicum. Want die woningen werden niet gerenoveerd vanwege bouwtechnische of kostentechnische aspecten maar op humanitaire gronden. Omdat Adri zich niet aan zijn afspraken had gehouden en die gemeenteraadsleden, die trapten er gewoon met beide voeten in. Hij was die bewoners gewoon vergeten want hij had het te druk met van Otterloo voor zijn schenen te schoppen over het budget van het stadhuis.

Dan dus ook nog maar even de echte reden van die ruzie van Adri Duijvestein en Gerard van Otterloo.
Adri had berekend dat alle gemeentelijke diensten in dat nieuwe stadhuis moesten komen. En dat 20 jaar huur van alle toen in gebruik zijnde kantoren het budget vormden voor dat stadhuis. Oftewel 22 miljoen gulden huur totaal per jaar maal 20 jaar was 440 miljoen gulden. En toen ging het mis. Het leek voor de buitenwacht een ordinaire ruzie tussen twee wethouders, die ze uiteindelijk alle twee de kop kostte omdat ze beiden moesten aftreden. Adri was wethouder stadsvernieling en van Otterloo van volkshuisvesting. En die moest bezuinigen. Hij zat met volkshuisvesting in het gebouw van de drie hoekjes en dat kostte toen dik 2,1 miljoen gulden per jaar. En hij kon dat leeggekomen pand van Azivo aan de Loosduinseweg huren voor 700.000 gulden. Die van Otterloo dacht, ik ga daar naar toe want dat scheelt 1,4 miljoen gulden per jaar en toen ging Adri dwarsliggen want van Otterloo ging dan wel over volkshuisvesting maar niet over de huisvesting van de gemeente. De echte reden was dat hij het budget van Adri verrampeneerde. 1,4 miljoen per jaar bezuinigen op de huisvesting van volkshuisvesting was in 20 jaar 28 miljoen gulden en dat ging dan van het budget van Adri’s stadhuis af. Dat was de échte reden. De toenmalige directeur generaal van de dienst volkshuisvesting heeft mij dat ook nog eens telefonisch bevestigd want dat geruzie was de top echt zat. Ze brachten zware schade aan het imago van de PvdA en derhalve moesten ze alle twee vertrekken.

En dan nu mijn eigen oude Van Diemenstraat.
Toen de dienst aangekocht bezit (AB) opgeheven zou worden en ook de van Diemenstraat als renovatieproject opgestart had moeten worden, maar de expertise inmiddels was verdwenen, zat Adri met een dilemma. Renoveren met de huidige kneuzen van aangekocht bezit zou gigantische financiële risico’s met zich meebrengen, dus naar sloop rekenen was het makkelijkste.

Derhalve werd het slechtste pand met de meest onmogelijke eisen opgezadeld en werd bekend dat, dat pandje 80.000 gulden ging kosten en dat bedrag werd gemakshalve naar alle andere woningen geëxtrapoleerd, duur woord voor omslaan.
Nou waren ze daar toch al goed in, in die dure woorden want toen de projectleider één of andere stoethaspel een plan van aanpak had laten schrijven, dat ook nog eens door een normaal mens in de wijk gelezen moest kunnen worden was de eerste zin;
“Wij dienen primair te streven naar reducering van complexiteit.
Tsja, zei ik, mooi rapport, maak er nu maar weer een boom van. En toen werd die doctor-anders nog pissig ook.
Maar goed, ik zat in eerst instantie gezellig op mijn eerste etage met mijn gigantische dakterras aan de zonzijde en toen ging de huurster op de parterre weg.
Inmiddels had bouw en woningtoezicht een waterpassing en een herwaterpassing laten uitvoeren en was op die strook woningen het etiket 25 jaar handhaven geplakt.
Daarbij kwam dat het pand met 5 huishoudens als enige op de lijst stond met 0,00 achterstallig onderhoud en dat deed mij er toe besluiten de huiseigenaar te vragen of ik de parterre bij de 1^e etage mocht betrekken. Geen probleem, plannetje gemaakt, goedgekeurd door bouw en woningtoezicht en met cv, mechanische ventilatie, riolering, afijn het totale recept uitgevoerd.
Enige foto's van de Van Diemenstraat.

En daar zat ik met begane grond plus 1^e etage met een eigen afsluitbare inrit met 3 garageboxen die ik van de huisbaas mocht onderverhuren en 3 eigen parkeerplaatsen op het binnenterrein. Met alle plussen en minnen netto 450 gulden. Buiten de kosten van de verbouwing dan. Maar dat was slechts éénmalig en dan ook nog even de gevel in de steigers. Gevel gereinigd en nieuw voegwerk, geschilderd, huisbaas nieuwe goten. Kortom, we konden er weer 25 jaar tegen, geheel conform het door de gemeente opgeplakte 25 jarige handhavings-etiket.

En toen de verf nog niet droog was kwamen ze het extrapoleren. 5 x 80.000 gulden achterstallig onderhoud werd er ineens op geprojecteerd.
Bonje en niet zo weinig ook.
De huisbaas ziedend, maar daar kom ik straks op terug.

Kom maar eens op met dat programma van eisen van die woningen.Wat moet er gebeuren in dat 80.000 gulden voorbeeld krot? Mooi, begroting opgesteld “worst case”, totaal 80.000.
Dus je loopt met die lijst een andere woning in en als dat aanrecht er is schrap je die regel van die 1.000 gulden. Right?

En zo door die al woningen heen. En terwijl Adri als prins sloopkogel even zijn sloopplannetje er door dacht te kunnen drukken werd hij tot 3 keer toe door de raad teruggefloten en hij in arren moede mij dan nog uitmaakte voor de “Willie Wortel van het Zeeheldenkwartier”.

Maar het ging allang niet meer om die woningen zelf, want de raad had vraagtekens gezet bij die dienst volkshuisvesting, die dus zijn geloofwaardigheid zou verliezen en daarom moest en zou die van Diemenstraat plat moeten. En dan komt nu de meest ongelofelijke stupide argumentatie die u ooit gezien heeft en ik zal het nooit vergeten wat die Van Herwaarden Canneman aanvoerde;

“De cijfers van de dienst volkshuisvesting zijn duidelijk maar die van de bewoners zij ook indrukwekkend en ik begrijp er niets meer van en ik kan het allemaal niet meer volgen en dáárom stem ik in met het voorstel tot sloop van de wethouder.”

Jammer dat dit leeg staat maar anders…

Zie hier het niveau van uw bestuur en het is de afgelopen jaren er niet beter op geworden.
Zo maar van 25 jaar handhaving naar sloopetiket.
De huisbaas was zoals aangegeven ziedend, en toen kwam het volgende scenario.

Wij werden als huurders gemachtigd om namens hem de onteigeningsprocedure op te laten starten. Minnelijke schikking konden ze wel vergeten. Dat gaf ons als huurders het recht te interveniëren in die procedure en hadden we recht op minimaal twee keer de jaarhuur.
Derhalve hadden we onteigeningspecialisten ingehuurd en werden de claims berekend, want eerst 25 jaar handhaven, een verbouwvergunning afgeven, mensen laten investeren en dan toch willen slopen, dat kon natuurlijk niet.

De gemeente naar de eigenaar voor een minnelijke verwerving, die verwees dan naar ons en wij verwezen dan weer naar onze onteigeningsdeskundigen en zo kregen we ze dan hopelijk klein. Ze werden er knettergek van, maar die tactiek werkte wel. “Down with the clerk” want dat moest er toe leiden dat we schadeloos gesteld werden en dat ze voor dit soort idioterie nooit meer de kans zouden krijgen.

En toen begon de guerrilla tegen die projectstaf, dat was een kwaadaardig gezwel dat ze in die wijk hadden gedropt in de Piet Heinstraat in hetzelfde pand waar onze even zo goed, of  eigenlijk even zo slecht, klooiende verbouwleiders waren gehuisvest die, die particuliere woningverbetering zaten te frustreren.
De projectstaf werd “verkocht” aan de wijk met het argument dat er dan een aantal ambtenaren specifiek waren belast met de ontwikkeling van de wijk en dat mensen dan tenminste steeds met dezelfde (r)ambtenaren hadden te maken, zodat ze niet steeds opnieuw hun hele verhaal hoefden te doen.

In werkelijkheid waren het gifspinnen, schorpioenen met een voelsprietfunctie die, als ze met de uitrol van het beleid op tegenstand stuitten, hun tactiek probeerden aan te passen. Maar we hadden inmiddels dat sloopetiket opgeplakt gekregen en werden er panden aangekocht en mensen uitgeplaatst en woningen dichtgetimmerd die pas over 2  jaar gesloopt zouden worden.

Dat kwam de leefbaarheid niet ten goede en we zochten manieren om de panden bewoonbaar te houden. Een verhuiskostenvergoeding was natuurlijk maar éénmalig en als ze die woning opnieuw zouden verhuren, dan zaten ze natuurlijk wel met het probleem, dat ze die dan ook weer vervangende huisvesting moesten geven. En toen werd de 60 gulden regeling opgetuigd. Als een woning leeg kwam mocht je die voor 60 gulden huren en kreeg je en contract waarin de verhuurder (Haagwonen) zich alleen maar verplichtte om het wind en waterdicht te houden. Je kreeg geen verhuiskostenvergoeding en ook geen recht op vervangende huisvesting en je moest op eerste aanwijzing binnen 3 maanden (voor de sloop) weg zijn. Maar toen zaten we al met een aantal dichtgespijkerde panden.

Er was een woning bij die ze helemaal hadden leeg getrokken, een parterre en dat kwam doordat die bewoonster toen alles maar naar binnen haalde. Allerlei rotzooi stond tot aan het plafond en ze was paranormaal begaafd, eigenlijk meer er mee behept. Vanaf dag één dat ze daar kwam wonen voelde ze dat het mis was met het huis en dat de huisgeesten niet goedgezind waren.
En dat was ook niet zo verwonderlijk want de vorige bewoner had zich verhangen in de schuur.
Blijkt dus dat er meer is tussen hemel en aarde dan een normaal mens kan bevatten.

Soms werd die vrouw bevangen door het slechte aura van die woning en dan voelde ze dat die geest de woning uit moest en dan ging er weer eens een stoel of wat anders door de ruit naar buiten om die geest weg te kunnen jagen, een uitweg te bieden.
Neem het zo iemand maar eens kwalijk.

Maar wat nu? De woning moest minimaal aan de woningwet voldoen om deze te kunnen verhuren, een toilet, een douche en een keuken. Dat was samen met de door haar naar binnen gesleurde rotzooi bij de ontruiming verwijderd en het pand dichtgetimmerd. Geen nood, de glaszetter gewoon opdracht gegeven er nieuw glas in te zetten en toen die glaswagen voor de deur stond en ze die platen aan het verwijderen waren, had niemand argwaan. Op dat moment sprongen we met een aantal mensen naar binnen, haalden de voordeur uit zijn scharnieren, een nieuw slot en dat was de eerste stap. Haagwonen gevraagd en die gaf dan aan dat ze wel wilden meewerken maar de woning dus niet voldeed. En toen we vroegen of het akkoord was, dat als we zelf die basis voorzieningen zouden aanbrengen, ze het dan wilden verhuren met een 60 gulden contract kregen we groen licht. Ja, ze zullen wel gedacht hebben;  if you can’t beat them, join them.

Stap 2 was dus een keukenblok, een toilet een douchemengstel en nog wat extra zaken en de woning was gereed. Daar heeft een jong stel bijna 2 jaar  in gewoond.

Volgende hok.
Ook een parterre woning en een Turkse jongeman die met zijn vrouw en kind op 1 zolderkamer zat in de Van Kinsbergenstraat was de gegadigde. Aan die woning mankeerde helemaal niets

We zouden die op een dag om 5 uur kraken en toen we daar aankwamen stond daar de politie.
Een junk had geprobeerd naar binnen te kruipen en de buren hadden de politie verwittigd.
Wat nu? Geen probleem even naar huis gelopen waar ik een kopieerapparaat had staan en het briefhoofd van Haagwonen gekopieerd met voor de rest een lege pagina.
Met grote letters handmatig “Van Diemenstraat 67 braakschade” er op gezet en naar oom agent getogen die voor die woning stond. “Goedemiddag woningbouw, er zou een poging tot inbraak zijn” En terwijl ik dat zeg stop ik een willekeurige sleutel in dat slot en dat doet het natuurlijk niet.

“Elke keer hetzelfde, wéér de verkeerde sleutel, k..kantoor, nou ik boor hem wel uit en dan zet ik er wel een nieuwe in en die sleutel geef ik dan alvast aan de nieuwe huurder”, terwijl ik wees naar die Turkse man. En onder het goedkeurend oog van oom agent boorde ik die cylinder uit en plaatste een nieuw slot. En zo was ik dan na mijn werk nog bezig om die buurt tot de sloop zo leefbaar mogelijk te houden, totdat er ineens iets van een dealer in de straat kwam.

Dan moet ik nog even vertellen hoe het is gegaan voordat de dienst  aangekocht bezit ter ziele ging. Toen nog uitgaande van handhaving van alle panden in het blok en in overige delen van de stad werd een rotte kiezenplan opgesteld. Enkele slechte woningen in de verder te handhaven bouwseries werden gesloopt en er werden klein invulprojecten gemaakt voor die locaties met houtskeletbouw (HSB). En toen kreeg je de idiote situatie dat de funderingen voor die woningen werden gestort om tussen de bestaande nog te handhaven panden geplaatst te worden en na realisatie van die woningen, als storende factor gingen fungeren tussen de nieuwe er om heen te bouwen woningen die de bouwstroom danig blokkeerden.

Het was te gek voor woorden, toeristen kwamen zelfs kijken naar de gevolgen van dat hapsnapbeleid, bussen vol met Japanners om de waanzin vast te leggen met hun camera’s.
De natte droom van Frits Huffnagel.
De witte gevel met de rode balkonnetjes is de houtskeletbouw

En net toen de bestaande bebouwing tussen die bouwserie was gesloopt en men met de fundering bezig was hadden we dat gat in die gevelwand.

Verder met onze dealer.
De voordeur stond vaak open, dat was natuurlijk vanwege de aanloop en als die deur dichtsloeg dan stonden ze steentjes te gooien tegen zijn ramen op de 2^e etage. En dat ging nog wel eens mis en in geen tijd zat er geen hele ruit meer in en zat hij met de kachel op 10 in dat huis.
En toen kwam de wijkagent. De dag voor hemelvaartsdag.

“Ton ik, we, hebben een probleem, Ik ga nu met een lang weekend weg maar die knaap heeft een andere woning gekregen in de Jan van Gojenstraat en nu ben ik bang dat hij die woning aanhoudt om te blijven dealen.”
Geen punt, ga weg en laat mij het maar regelen.
Je had aan de straatzijde 2 deuren naast elkaar, die van de parterre en die van de bovenwoning en daar zat maar een dun stijltje tussen.
Aangebeld op de parterre. “Kees momentje” en ik spijkerde een aantal 4 duimers  (10 cm) door dat stijltje in de zijkant in de deur van de bovenwoning.
Ik had nog ergens een bord achterovergedrukt met “onbewoonbaar verklaarde woning” en dat spijkerde ik op die deur. En die knaap met een aantal maten had toch kans gezien om via de achterzijde door dat gat in de gevelwand de woning binnen te komen.
Dan maar zwaar geschut.
Rrrring politie, Ja goedendag, er zitten een paar zwervers in een onbewoonbaar verklaarde woning, kunnen jullie daar wat aan doen?
En zo werd hij door de politie  uit zijn eigen woning getrokken.
En ’s middags was hij er weer en vroeg of ik de woning open wilde maken omdat hij wat spulletjes wilde pakken en beloofde dat hij echt weg ging om niet meer terug te komen.
Deur open en hij zijn rommel er uit, en toen ik vroeg of hij klaar was, draaide ik de zekeringen er uit, knipte de draden door en haalde de elektra meter los.
Op de 1^e etage demonteerde ik de gasmeter en ik trok de watermeter er ook uit.
Die handel in mijn auto en naar het politiebureau aan de Jan Hendrikstraat.
De meters op de balie gelegd en uitgelegd wat er aan de hand was.
“Maar dat kan je toch niet maken?”
Hoezo kan niet? Je ziet toch dat het kan, het stáát er toch.

En met een diepe zucht belde de man de calamiteitendienst van Eneco die het allemaal nog even officieel en ter zake kundig en verantwoord veilig kwamen stellen. En toen werd die woning aangewezen als een klusproject voor lastige jongeren door Haagwonen en zaten we met de harde kern van ADO opgescheept
Ach ja, je kan niet alles hebben. Het was in ieder geval weer bewoond.

En naargelang het moment van sloop naderbij kwam en het brandgevaar toenam moesten de vluchtwegen gegarandeerd worden en dat met vaak meerdere fietsen op een trappenhuis was een probleem.

Er stond op een binnenterrein een pakhuis waarvan de gebruikers inmiddels weg waren en we hebben gevraagd of we dat pakhuis “om niet” mochten gebruiken als fietsenstalling en dat lukte.
Hek geplaatst in de poort ervoor, verlichting er in, een nieuw slot en iedereen blij.

Totdat het ding gesloopt zou worden.
Maar toen was de drukkerij op de hoek van de Witte de Withstraat inmiddels uitgeplaatst en gingen we naar de projectstraf om te vragen of we dié ruimte mochten gebruiken. En de projectleider vond dat wel een goed idee.
Maar wat gebeurde er? ’s Middags stonden er mensen het  pand te slopen, de pannen werden er afgehaald, de vloer er uit gesloopt en toen we vroegen wie de opdracht had gegeven bleek dat die projectleider te zijn. Dam maar de beuk er in en toen hebben we dat kantoor van hem bezet en ze er allemaal uitgegooid, inclusief die verbouwleider van die particuliere woningverbetering.

En we zijn blijven zitten totdat Adri kwam en de toezegging deed dat we het mochten gebruiken.
De aannemer lachte zich ziek, want die werd eerst betaald om de pannen er af te halen en daarna om ze er weer op te leggen. De vloer moesten we zelf repareren, maar we kregen wel een pak underlayment vloerplaten van de gemeente.
Adri had heel wel door, dat met die kleine tegemoetkoming wat goodwill was te behalen. De verhouding met de projectleider was sindsdien echter volledig verziekt.

Maar de gemeente had mijn woning nog steeds niet verworven en de tijd ging dringen.
De gemeente zat in de problemen. Aan de overzijde van de Van Diemenstraat was de nieuwbouw al begonnen en omdat dat onder het zogenaamde actiegebied viel werden de huren met 100 gulden verlaagd.
Dat ging via een ingewikkelde interim saldo regeling, daarmee werd van rijkswege die huurderving  op de lange termijn in één keer gecompenseerd.
De actiegebiedtoewijzing liep echter bijna af.
En als ik langer zou blijven zitten dan zou de rare situatie ontstaan dat in één straat links en rechts dezelfde woningen zouden staan met 100 gulden huurverschil.

Wat nu?
In het gedeelte Prins Hendrikstraat bij de Barentszstraat was vroeger een verzorgingstehuis, “Het Sunneke” en die had een aantal naburige panden gekocht met de bedoeling die erbij te trekken.
Maar Het Sunneke ging failliet en toen kocht Muurmans beleggingen uit Roermond het voor 450.000 gulden kosten koper. Volgens mij is die nog niet eens komen kijken maar heeft die het alleen gekocht op basis van het aantal vierkante meters grond.
En die wilde nieuwbouw op die plek en toen kwam de buurt in opstand en zag Adri zich genoodzaakt om dat als gemeente te kopen en wel voor 1 miljoen gulden kosten koper.
Muurmans had de deal van zijn leven in die tijd. Binnen een jaar verkopen met 120% winst.

Daarna waren de panden leeg blijven staan en bleven jarenlang verpauperen, In één pand had inmiddels brand gewoed en ook aan de overkant op 24-26.

En toen opperde ik, dat ik eigenlijk best zo’n casco wilde hebben. Inmiddels was Noordanus wethouder en het was nogal problematisch om als gemeente een pand te verkopen, want daar moest weer goedkeuring aangegeven worden, maar grond uitgeven in erfpacht mocht dus wél zonder allerlei lastige vragen.

En daar had men wel oren naar, want ze zaten met die actiegebiedtoewijzing die afliep.
Ik kocht de erfpacht af voor het bedrag van 45.000 gulden en kreeg het huis cadeau met opknapverplichting. Maar ik kon er dus niet wonen want het pand moest geheel gerenoveerd worden. Daarom kreeg ik de beschikking over een wisselwoning voor 250 gulden in de maand. Niet groot, maar ik kon er slapen eten en douchen het was voorzien van vloerbedekking gordijnen met CV. Dus vooruit dan maar. Ik mocht er blijven tot mijn woning klaar was.

En toen duurde die overdracht van die woning me veel te lang. Die bijdehante figuren van DSO moesten weer zo nodig het wiel uitvinden. Terwijl de notaris ervoor betaald werd om die koopakte op te stellen gingen ze dat zelf doen want ze gingen nu ook de overige woningen van Het Sunneke verkopen aan mensen met een bouwkundige achtergrond en ze wilden perse die opknapverplichting goed geregeld hebben. Nou dat ging perfect, op hun manier dan.
Binnen 6 maanden moest je een bouwvergunning aanvragen. Nou die lag er al, uitgetekend en wel, inclusief de sterkteberekeningen voor de staalconstructies. Na 15 maanden moest het bouwkundige gedeelte klaar zijn en na 18 maanden bewoond. Perfect omschreven en de sanctie als je, je daar niet aan hield? Nergens te vinden. Stelletje knoeiers.

Maar goed ik wachtte inmiddels al 5 maanden op de overdracht en toen ging de beuk er in. En eiste ik levering. Op 4 mei 1992 meldde ik hen, dat ik het door mij aangekochte bezit daadwerkelijk in gebruik ging nemen. Ik kraakte mijn eigen woning zogezegd.
En toen kreeg ik een bijna huilende mevrouw van DSO aan de lijn en dat arme mens was een zenuwinzinking nabij. Maar ze konden me wat. Ze toonden geen enkele consideratie met mij, dus waarom zou ik dat wel met hun moeten hebben?
En ik vroeg aan bouw en woningtoezicht waar die goedkeuring bleef en stom toevallig belde de buitendienstinspecteur terug dat het goed was, precies op het moment dat ik het constructiebedrijf met het door mij bestelde staal langs mijn kantoor aan het Prins Hendrikplein zag rijden. En toen kwamen ze van DSO nog zeuren om extra geld. 

Ze hadden zich vergist want het pand naast mij waar brand was geweest hadden ze verward met mijn woning en het moest dus geen 45.000 maar 95.000 gulden gaan kosten, want ze waren er abusievelijk van uitgegaan dat die brand bij mij was geweest en daarom was die prijs zo laag.
Ik had die 10% bij de notaris gedeponeerd en zei dat ze de boom in konden en ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Inmiddels had ik een fax naar Noordanus gestuurd om hem er even op te wijzen dat afspraken nagekomen moesten worden. En terwijl ik bij DSO zat en zo’n acht man mij die 50.000 gulden extra dachten te ontfutselen en ik aangaf dat het pand gewoon niet meer dan het aantal stenen maal 45 cent waard was, kwam daar een medewerker van Noordanus binnen met de mededeling; "Heren de vergadering is afgelopen" 
Ik was in november 1991 van de Van Diemenstraat de wisselwoning ingetrokken en 4 mei 1992 heb ik het gekraakt en natuurlijk om me dwars te zitten duurde het nog tot 20 augustus voordat die "slimme koopakte zonder enige sanctievermelding" van die knoeiers van DSO bij de notaris passeerde.

Het heeft uiteindelijk met alles nieuw 400.000 gulden gekost, 181.500 euro en de WOZ waarde staat inmiddels op 647.000 euro. (peildatum febr. 2009)
Niet dat ik er nu wat aan heb, want van overwaarde kan je niet eten, maar het is een aardige spaarpot voor later.
Hier enige foto's van de oude en nieuwe toestand.

Maar ondanks die gigantische overwaarde van mijn huidige woning, zal ik het verdriet niet vergeten wat ik heb geleden met de sloop van mijn oude (huur)woning. Elke centimeter heb ik in mijn vingers gehad en toen ik de groepenkast eruit haalde was het net of ik het hart uit mijn kind trok. En dan was er nog die vrouw die als enige en laatste in die slooplocatie bleef zitten op de 2^e etage, omdat men haar geen passende vervangende woonruimte kon of wilde bieden. Ik liet op eigen kosten een beveiligingsbedrijf het pand bewaken tot die mevrouw veilig elders ondergebracht zou worden. 2 keer per nacht kwamen ze, van die door mij ingehuurde veiligheidsdienst, de boel controleren.
En toen ik de gemeente met die kosten confronteerde vanwege hun incompetentie, vervangende woonruimte te bieden, gaven ze niet thuis. De rekening wilden ze niet betalen.
Dat had ik ook niet verwacht.
Het was alleen maar weer een bevestiging dat de veiligheid van hun burgers ze geen moer kon schelen.
Dus stem nog even PvdA als u wilt.

En toen ik daar kwam wonen werd ik geconfronteerd met de overlast van de discotheek de Tempel en had ik het bewonerscollectief Prins Hendrikstraat en omgeving opgericht.

De insteek was om de overlast in te dammen maar het werd steeds erger. En ze zijn uiteindelijk toch vertrokken. 
De Tempel werd opengehouden met de smoes dat die omgeving voor jongeren wat aardiger was dan die ruwe omgeving van de Herenstraat. Maar het was een puinhoop. Er liepen somtijds wel 5 portiers om de orde te kunnen handhaven, dat kostte handen met geld, maar ze bleken er toch genoeg aan te verdienen. Maar als jongeren werden geweigerd dan was er verder niets in de buurt. Openbaar vervoer reed niet meer op die tijden en een taxi was te duur en dus liep men dan maar naar het centrum.

Je kon het precies volgen. Vanaf het postkantoor, de Zoutmanstraat, Vondelstraat richting centrum zag je een spoor van vernielingen, van kapotte autoruiten, spiegels etalageruiten.
We moesten de vergunning aanvechten en die werd normaliter om de drie jaar gegeven maar de bewoners werd voorgehouden dat ze vanwege de aanhoudende klachten de vergunning slechts voor een jaar verleenden om zogenaamd te kunnen evalueren. Grove leugens. Want de echte reden was dat als je bezwaar maakte tegen die in dat jaar verleende vergunning je bezwaar pas na een jaar behandeld werd als er inmiddels al weer een nieuwe vergunning was vertrekt. Dan kon je dus in beroep voor een inmiddels al verlopen vergunning omdat ze al weer een nieuwe hadden.

En zo werden eigenlijk de juridische middelen uit je handen gehaald.
Die volksverlakkerij was eigenlijk begonnen sinds Deetman was aangetreden en de gemeente zich ontwikkelde tot een op het bot geheel verrotte organisatie wat betreft de juridische aspecten.
De Tempel hebben we uiteindelijk er toch uit weten te krijgen maar dat kwam meer door de komst van de euro en dat de jeugd daarna gewoon steeds minder te besteden had en de kosten van de beveiliging niet meer opwogen tegen de verminderde baten.
De Tempel was weg en ik had inmiddels het project Komp u ter hulp opgestart.

Kinderen vanaf 8 jaar, die ouders hadden die geen of slecht Nederlands spraken kregen een pc met Nederlandse taallessen en daar heb ik er  ruim 1.000 van geplaatst. En toen kwamen ze met dat drugshol aan het Vennepark. Het is niet te geloven. Terwijl ik rondom dat Vennepark zo’n 200 pc’s had staan, werd de buurt geheel vergald door dat vermaledijde drugshol. Ga maar eens uitleggen aan die kinderen dat ze goed hun best moeten doen, zodat ze straks in 1 maand net zoveel kunnen verdienen als en dealer dat in een paar uur doet. En ik heb ook nog een mand appelen met Boog te schillen want die kunnen me wat.

En toen begingen ze een kapitale blunder door een long-stay voorziening aan de Tasmanstraat te plannen.
Ik was niet meer zo actievoerderig en meer bezig met mijn calculatiewerk en mijn computers en toen moesten ze me zo nodig wakker maken met dat idiote plan. En Jetta Klijnsma haastte zich om te melden dat het niet van de gemeente uitging maar van Parnassia. Jawel, natúúrlijk en waarom kwam zij het dan verdedigen?

Je moet een oude actievoerder niet wakker maken, want die gaat pas weer slapen als het probleem is opgelost en dat is het nog steeds niet.
Vooralsnog is nog steeds niet bekend wat er met de Tasmanstraat 188 gaat gebeuren.
In het afgeschoten nieuw aan te passen bestemmingsplan zou het een kantoorfunctie krijgen en zou dus de zorgbestemming er afgehaald zijn, maar dat kan straks wel weer anders zijn.

Vooralsnog lopen de kopers van het nieuwe plan Tasmanhof nog steeds het risico dat ze een huis kopen voor 430.000,- euro. terwijl ze straks met dakloze verslaafden worden geconfronteerd.

Misschien een idee voor die projectontwikkelaar om dat pand maar van Parnassia te kopen. Dan zijn we van die onzekerheid af en als blijkt dat die 12 woningen onverkoopbaar blijken te zijn dan gaat het toch nog wel een jaar duren voordat men begint en zou het misschien interessant zijn om ook die parkeergarage aan de Prins Hendrikstraat aan te kopen, te slopen en mee te nemen als een uitbreiding in dat nieuwbouwplan wat de kosten doet dalen en de verkoopkans verhoogd.

  Meer info over Tasmanhof

Na het verloren gaan van het schoolgebouw aan de Tasmanstraat door en enorme brand is er een bouwplan ontwikkeld voor de locatie.

Foto’s brand Basisschool Wereldwijzer  Govert Verberg

Meer foto’s van de brand van Harry van Reeken

En nu prachtige woningen en voor een habbekrats.(?)
Slechts  € 430.000,- vrij op naam.

Voor Jan modaal is dat maar 14 keer het bruto jaarinkomen en dan nog een beetje inrichting dus zit je voor 15 keer gebeiteld.

Gezien de inkomenseisen die banken heden te dage hanteren, zou je dus zo’n € 75.000 bruto moeten verdienen 

Inkomen € 75.000,-
Maximaal te lenen € 446.258,

Maar al zou je dat hebben, dan verwacht je toch ook wel dat de buurt er naar is.
Een beetje rust, dat was toen die begrafenisonderneming er nog tegenover zat gegarandeerd, en je wilt  zeker geen overlast van junken etc.
En het risico dat je die in je straat krijgt wonen, hangt nog steeds als een zwaard van Damocles boven je hoofd. En aankomen met planschade vanwege het feit dat je dat niet wist kan je wel vergeten.
Want het probleem was en is nog steeds dat onze zorgmaffia de Parnassia -Bavo groep een vastgoedprobleempje heeft met de Tasmanstraat.

Terwijl de gemoederen hoog opliepen voor wat betreft de vestiging van de drugsholen aan het Zieken en het Vennepark en Jetta Klijnsma’s positie steeds nijpender werd, kwam ineens niet de gemeente maar Parnassia met het idee om in dat leegstaande gebouw een opvangvoorziening voor 26 uitbehandelde verslaafden in te gaan richten.
Dat was voor de toekomstige bewoners van de Prinsentuyn, het voormalige Marechausseegebouw aan de Laan Van Meerdervoort 102-106, een aardige verrassing.
Temeer omdat Parmaffia al onder valse vlag nr. 98 in gebruik had genomen.

Daar zou een loketfunctie komen werd de bewonersorganisatie de Groene Eland voorgelogen.
En een loketfunctie houdt dus een soort doorverwijsfunctie in en zeker geen opvang van drugs en alcoholverslaafden die de buurt terroriseren en dat direct tegenover Haganum gymnasium.

Mooi voorbeeld voor die kinderen. Zelf schroomden ze niet om daar nog met subsidie van de gemeente Den Haag die klanten nog even te leren hoe je coke moet basen.

Maar Windows had ze zo te zien ook al door.

De zorgbestemming zou in het nieuwe, al weer naar de prullenbak verwezen, bestemmingsplan vervallen en het pand een kantoorfunctie krijgen, maar gezien het ambtelijke geknoei dat wethouder Huffnagel presenteerde op 23 juni 2009 moet men daar maar niet al te hard op rekenen.

De klandizie verdringt zich voor die bijna gratis aanbiedingen.

De locatie met de voor de wijk nutteloze parkeergarage. Slopen die hap.

Tasmanstraat 188 van zorgfunctie naar kantoorfunctie?

Prinsentuyn Laan van Meerdervoort 102-106

De sneaky binnengeslopen locatie van Parnassia op nr. 98
Zie hier het artikel waar die overlast wordt aangekaart.

Zeeheldenfestival 2009

sloop huurwoning