Scheepvaartkwartier gaat ongelijke strijd aan.
B & W vinden het prachtig dat de bewoners in het Scheepvaartkwartier die heilloze weg van allerlei procedures
gaan bewandelen.
Dat komt het gemeentebestuur goed uit, want het is voor hen zaak om het zo lang
mogelijk te kunnen rekken.
Als hun zaak ooit voor de rechter komt, dan zouden ze eens moeten zien welke
achtergrond die mensen van de rechtbank hebben en zullen ze tot de conclusie komen
dat ze hoogstwaarschijnlijk te maken hebben met het verlengstuk van diegenen die het besluit er
doorgedrukt hebben
En dat geldt evenzo voor die (kuch)
"onafhankelijke" commissie bezwaarschriften.
Hun stadsgenoten zullen hen echt niet helpen.
En de rechtbank nog minder.
Maar vooralsnog moet die "onafhankelijke" bezwaarschriftencommissie
zich nog uitspreken.
Als een burger bijvoorbeeld bezwaar
aantekent tegen een in zijn ogen ten onrechte door de gemeente afgegeven (bouw)vergunning,
krijgt hij dat besluit nooit meer van tafel.
Het is een typisch Nederlands spelletje en het is heel simpel.
Laten we de primaire beslissing besluit a noemen.
Daar ga je als burger tegen in beroep.
Op dat bezwaar volgt beslissing b.
Als je vervolgens bij de rechters komt, is het maximale resultaat dat je als
burger kunt bereiken vernietiging van besluit b.
De burger gaat dan juichend naar huis, maar het houdt alleen maar in dat de
overheid een nieuwe beslissing op bezwaar moet nemen.
En ondertussen blijft besluit a onaangetast.
Sterker nog, die is al lang in werking getreden.
Ook al krijg je zes keer beslissing b vernietigd, dat verandert helemaal niets.
Professor
Tak; de overheid en de kansloze burger
Nu is het wel zo, dat de afgelopen 35 jaar het aantal bezwaarmakers dat door die "onafhankelijke" commissie in het gelijk is gesteld, op één hand is te tellen en dat dan zelfs ná een vuurwerkincidentje
En al die andere wijken zijn maar al te blij dat het niet bij
hun is.
Het aantal stemmen in die buurt dat het zou kunnen schelen bij de volgende
gemeenteraadsverkiezingen is marginaal op het geheel.
Op enige solidariteit hoeven ze dan ook niet te rekenen.
Wat wel helpt is aan te geven hoeveel geld de gemeenschap er op toe moet leggen.
Want als je aan de Rotterdammer zijn portemonnee komt, dan zijn de rapen pas
echt gaar.
Een gebruikersruimte zoals aan het Vennepark in Den Haag kostte de gemeente, dus
de burger, 580.000
euro per jaar.
Buiten wat er nog aan persoonsgebonden budgetten (PGB) en nog verder via de AWBZ
en de WMO daar naar toe vloeit.
In den Haag bleken er slecht 21 verslaafden daar regulier
gebruik van te maken.
Ruim 26.000 euro per gebruiker per jaar. 2.200 per maand, wat er door de gemeente op
toegelegd moest worden per persoon.
Als er dus op iets bezuinigd moet worden, dan zet het stoppen van dit onzalige
plan flink wat zoden aan de dijk.
De bewoners kunnen allerlei argumenten er bij slepen, procedures aanspannen tot ze een
ons wegen, maar dat zal ze niet gaan helpen.
Het feit dat er 6 ton per jaar wordt verkwanseld aan
onverbeterlijke verslaafden die toch nog moeten blijven stelen en roven om te
kunnen scoren is een veel tastbaarder gegeven.
Dat je aangeeft dat de gemeente een verslaafde zijn hobby laat uitoefenen, die
schade toebrengt aan de burger die er vervolgens nog eens eenzelfde bedrag netto
op toe moet leggen als hijzelf brúto per maand hoopt te verdienen, is natuurlijk
een veel betere grond om de publieke opinie te mobiliseren.
Bij de verslaafden blijft schraalhans echter keukenmeester, de zorgverlener
wordt daarentegen moddervet.
Uiteindelijk heeft de huidige crisis er in Den Haag voor gezorgd dat de buikriem
aangehaald moest worden en is dat luxe verblijf aan het Vennepark werd gesloten.
Het heeft dan wel zo’n 7 jaar geduurd. Maar tóch.
Alles over de Haagse drugsholen.
We hadden 2 drugsholen in Den Haag. En op grond van het feit dat die gebruikers van zowel het Vennepark en het Zieken vaak dezelfde waren die maar liefst 2 faciliteiten tot hun beschikking hadden, is er nu uiteindelijk 1 gesloten.
